Bugün annem yetmiş yaşına basacaktı. Mumları üfleyemediği pastanın üstünde nefesim durdu. Ölüm, insanı birinden ayırmıyor; onu içinin en kalabalık yerine taşıyor. Annem artık yok değil, fazlasıyla var. Her cümlede eksik, her sessizlikte gürültülü. Onu özlemek bir duygu değil bir iklim. Nereye gitsem üzerime yağıyor. özlüyorum ama bu kelime de yetmiyor. Özlemek, sanki onu hâlâ bir yerlerde bekliyormuşum gibi hafif kalıyor. Oysa biliyorum, beklenen bir şey yok artık. İnsan annesini kaybedince büyümüyor aksine çocukluğunun enkazında dolaşıyor ve dolayisiyla kelimeleri de küçülüyor. Ben de bugün az kelimeyle duruyorum. Yetmiş yaşına giremeyen bir anneyle, olduğum yerde duruyorum.
13.01.2026
1 yorum:
bir paragrafla bıçak gibi kestin beni abi.:( annemizin huzuru, senin de sabrın bol olsun...
Yorum Gönder