4 Kasım 2026 Çarşamba
seneidevriye
dunya donuyor. ben de oyle. don baba donelim. ama iste insan bazen butun bir yili yasayip, tek bir gunu yutkunamiyormus. bugun de o gun sultanim. iyi ki varsin. iyi ki vardin. iyi ki var olacaksin kalbim attigi surece.
14 Ocak 2026 Çarşamba
valide sultan
Bugün annem yetmiş yaşına basacaktı. Mumları üfleyemediği pastanın üstünde nefesim durdu. Ölüm, insanı birinden ayırmıyor; onu içinin en kalabalık yerine taşıyor. Annem artık yok değil, fazlasıyla var. Her cümlede eksik, her sessizlikte gürültülü. Onu özlemek bir duygu değil bir iklim. Nereye gitsem üzerime yağıyor. özlüyorum ama bu kelime de yetmiyor. Özlemek, sanki onu hâlâ bir yerlerde bekliyormuşum gibi hafif kalıyor. Oysa biliyorum, beklenen bir şey yok artık. İnsan annesini kaybedince büyümüyor aksine çocukluğunun enkazında dolaşıyor ve dolayisiyla kelimeleri de küçülüyor. Ben de bugün az kelimeyle duruyorum. Yetmiş yaşına giremeyen bir anneyle, olduğum yerde duruyorum.
13.01.2026
8 Haziran 2023 Perşembe
Ayi Baris
Hayat dolup olup ayni zamanda hayatla kavgasi olan insanlari cok severim. Pes etmeyen, esegini golgeye baglayan, lafini esirgemeyen, sadece gerektigi yerde degil gerekmedigi yerde de kafayi koyan insanlara ise bayilirim. Ayi abimde hepsinden fazlasiyla vardi.
Ayi abim Alsancak’in
vucut bulmus haliydi. Pazar sokagina girdigimde kokumu almis misali ya kahvenin
ya da firinin kosesinden cikiverirdi. O zaman Alsancak’a geldigimi hissederdim.
Karabatak misali nerede batip nerede cikacagina her zaman kendi karar verdi. Iki
cumlesiyle insani hayata dondurur, bir bakisiyla insani yerin dibine sokar, bir
yumruguyla ise adami olmekten beter ederdi. Pandemi zamani sokaga cikmanin
yasak oldugu gecelerden birinde pederin yanindan donuyorduk ve dogal olarak kafamiz
guzeldi. Kose basinda gecenin kritigini yaparken “ne isiniz var lan disarida bu
saatte” diyen sivile kafayi koyacak kadar umursamaz, benim dahil oldugumu
gorunce ustume yuruyecek kadar beni koruyan birisiydi. Alsancak’ta kimse
sorsaniz benzer hikayesini anlatacaktir. Yanindaki her kimse, sirf ona zarar
gelmesin diye o ayi gibi bedenini siper eden bir ayiydi. Butun yasadiklarinin
bedelini kendi odedi. Hesabi baskasina birakmadi. Ama karsisindaki orospu
evladiysa, hakkini da ondan kral verenini gormedim.
Ayni zamanda cogu
kimsenin bilmedigi kadar da duygusal ve sevgi dolu bir insandi. Kadir, kiymet
bilen ve bunu herkese isleyen bir insandi. Rahmetli amcamla, dayimla, babamla,
Ahmet ile cankustu.
Firlamalikta
bir dunya markasiydi. Rahmetli amcami gomerken babam ile goz goze geldiklerinde
“sira sende Turgay” esprisini yapabilecek yegane insandi ve babam o an
yutkunmasina ragmen sonrasinda bize bu hikayeyi anlattiklarinda ikisi de bir yandan
kahkaha atarken diger yandan gozleri dolu bicimde Tufan amcami aniyorlardi.
Savas’i kaybettikten
sonra bir seyler kirildi onda. Eskisi kadar tutunmayi birakti hayata. Nesenin yerini duygusallik aldi. Abi
ozlemi baskadir, babamdan biliyorum. Onun yerine kanser geldi. Kimseye
soylemedi. Kendi kendine hastaneye gitti. Tedavisini oldu ya da olur gibi yapti.
En son Izmir’e
gittigimde bas basa oturduk bir saat. Son sigaramizi ictik. Bu kadar Ogan dedi.
O kadar degil abi dedim.
Bu kadar bu kadar sen bana inan gerisini sorgulama dedi.
Bugun oldu.
Artik Ayi Abim yok. Onu her
zaman en guzel hatiralarda hatirlayacagim. Bu aksam once Alsancak’ta, sonra da
dunyanin bilimum yerlerinde onun adina kalkmis yuzlerce kadeh vardir.
Savas ile
Baris bugun itibariyle bir yerlerde bulustular. Bir yerlerde sevgi ve ozlem
dolu, evrenin en guzel ve en yan bakilmamasi gereken masasinin kurulduguna eminim ama ispatlayamam.
Serefine Ayi Abim.
6 Ocak 2023 Cuma
27 Kasim
Bu yaziyi bir ay boyunca suren turlu tramvalar ve gozden gecirmeler ustune anca tamamlayabildim. Her kelimesi beni ve hislerimi baglar.
…
Bizi bitirdiler aslanım. Ben bunca yıllık Altay’liyim,
bizi bu kadar ziyan hissetmediler dedi babam suratıma bakarken. agzini dahi
acmadan söyledi bunlari bana Ataturk stadinin, bugune kadar hic kimsenin merak
etmedigi ama bize hep bakan karsiyaka tarafina dogru boynunu devirirken.
Çok israr
etti bana o pazar maca gitmemek icin. Hiçbir dayanağı yoktu. Sadece bizi goztepe
deplasmanına götürmek icin gelmesini beklediğimiz on otobüs gelmemişti. O
kadardı. Kendisi 70 yıldır izmirde yasayan bir insandı ama farkına varmisti
terazi. Ben ise sadece o mac icin Londra’dan gelmiştim. O yüzden olsek bile o
maca gidecektik. Baba ile oğul arasında olur boyle cekismeler. Ogul yaslandikca
boynunu büker, baba da genclestikce oglunun yoluna gider. En azından bizde öyle
olmustur seneler boyunca.
Oysa
oncekindeki akşam, ben londradan gelmiştim. Çok sevdiğimiz iki insanla rakıya
düşmüştük gelir gelmez. deplasmanin göbeğinde, Altay’imizi konuşabiliyorduk.
Sonrasinda bu aralar herkesin cümle içerisinde bile kullanırken elli kere
düşündüğü, sirf Pazar sokaginda diye bizim icin cok sey ifade eden derneğimize
uğrayıp, ertesi güne dair tatlı bir mesaj vermek isteyen baska dostlarimizin
yaninda geceyi sabah etmiştik Zeynel amcamızdan aldigimiz gevreklerle. Izmir,
olabildigince kucaklayıcı idi o haftasonu bir yere kadar.
Sonra
kabusun aga babası yaşandı. Belediyenin son 48 saattir soz vermediği otobüsler
doğal olarak hic gelmedi. Ataturk stadında toplanan bin kadar Altayliyi, görsel
aksel’e götürecek otobüsler hiç görünmediler yukarıdan aldıkları mesajdan
oturu. Oysa bisiklet sevdalisi Tunc Soyer bize bin tane bisiklet verse, aramizdaki
bilmeyenlere ogretir o yolu yine giderdik biz. Hani korku belediyenin otobusleriyse
eger, bizim iman gibi serhaddimiz var. Sonra bizden bir ekip yurudu. Çünkü o
kadar inancli bir ekipti ki o topluluk, önünde ne dursa yıkabilecek kudrete
sahipti. Yeter ki önünde Altay’a engel olan birisini gorsun. Sonra sehrin karar
verici mercileri konunun ehemmiyetinin farkına vardılar ve yemeksepeti gibi
davranip sipariş etmeye calistigimizin fazlası sayıda otobüs geldi bizi olmamız
gereken yere götürmek icin. Biz de saskindik ama hepimiz biliyorduk. Artmadan
yetmezdi.
Stada geldigimizde mac çoktan baslamisti. On
otobüs insan goztepe’nin kızlarına seve seve otobüslerden asagiya tukurulduk.
bin kisi, iki kapının içerisinden girmek icin birbirimizi ezercesine önlere
doğrular yönelirken polisin turlu umursamaz şiddetine maruz kaldık. Bir noktada
bu isin insanlik disi oldugunu anlatmaya calisirken, polis tarafından joplandim
ve ana avrat sovuldum. O deplasmana gelen bir birey icin bu tarz davranislarin
kacinilmaz oldugunu coktan yasayarak ogrendigimden umursamadim. Ama bilmiyordum
ki bu sadece gece boyunca yiyeceklerimizin antresiymis.
Iceriye
girdiğimde meşhur fisek çoktan ucmustu. Sonra sahaya giren iki ayaklı baska bir
sey gordum. korktum. Ki ben deplasmanda hiç korkmam. Deplasman cok uzun sureler
once benim evim olmustu. Bu konuyu biraz desmek istiyorum. 12 yasinda cekirdek
aile icerisinde hissettigim ayrilik ve sonrasinda yasananlar bende hayata dair
deplasman kavraminin icsellesmesini sagladi. Oncelerinde evden eylem olarak
kisa surekli uzaklasmalari ozgurlesmek sanarken, sonralari dunyanin hangi ucuna
gitsem rahatlayamadigimi gordukce deplasman kavramini romantiklesmitrmeye karar
verdim. Mekansal uzaklik, bir o kadar evrensel yakinligi sagliyordu Richter’e
meydan okurcasina. Gursel Aksel stadi icerisinde yerimi aldigimda skorboard’a
bakip da 24.dakikayi gordugumde
sahada
gorevini yerine getirebilecek kimse yoktu. Maçın tatil edildiğini öğrendiğimiz
o dakikaya kadar karsi tarafa en samimi hislerimizi ilettigim o tezahüratların
tamamına katildim.
Simdi burada
acikca konusulmasi gereken bir gercek var su karsi takima dair. Onlarin surecin
basinda insafsizca ve devaminda arsizca saldirdiklari gibi saldirmayacagim. Baskalarinin
yarışma haklarını belirli frekanslarda satin almaktan cekinmeyen bir güruh ile bizim
tribununu olusturdugumuz toplulugun ortak bir tartisma platformunda
bulusabilmemizin imkani yok. Bunlar, küme düştüklerinde birbirilerini vurup, kendi
kulüp binalarını kundaklayabilecek hadsizligin doruklarında yasayan yavşaklar. Pelikan
olsun, inek olsun dogadaki turlu hayvanlara keyfi zarar vermis, basketbolun en
ust ligine ciktiklari ilk 4 ceyreklik macin 2.ceyreginde devre oldu diye maçtan
cikan ve kimliği son yirmi senede dort kere el degismis demirbaşın saticisi
bunlar. Bu kadar yanlisi yapan
bir guruhun son sansini kurtarmak isteyen bir takim insanlar olabilir. Bunlar su anki futbol
federasyonunda gorev de almis olabilir. Ustelik bir Papatya ustunden seviyor ya
da sevmiyor cekebilirler. Ama arkadaslar heker unutmasin ki Keser doner sap
doner ve en sonunda hesap doner. Bu sehirde en cok biz seviyoruz. Hatta oyle
seviyoruz ki sizi bile bu sevdanin icerisinde eski bir ihanet olarak kabul etmistik.
Ta ki 27 kasim’a kadar. Lutfen artik hic gorusmeyelim. Iki taraf icin de en
iyisi bu.
Butun bunlarin yaninda tarihiyle,
Kuvay-i Milliye’siyle, 2021 yilina damga vuran Buyuk Mustafa’si ile, 2022’sinde
elinde kaldiklariyla her tekmeye kafa sokan bir olusum var iken, hadi cok buyuk
sevenleri icin onune ve arkasina sponsor almayan dernegiyle de olsun, adini
onlarca cocuga vermis gelenek kulturuyle ve en onemlisi az ve oz olmasiyla her
zaman kendi kulvarinda sahsina munhasir bir gercekliktir Buyuk Altay.
Ozetle digerlerinin o iki renk
arasina koydugunuz beklentiniz ile bizim baska iki renk arasina koydugumuz sevda
arasinda ucurumlar var.
Evinin
kapisini acik biraktiginda evine giren hirsizi mesrulastirdigin sistem nasil
bireyler yetistiriyor goruyor musun Turkiye?
Bir anlik insan hatasinin, o insanin hem kendi hayatini hem taraftari
oldugu kulubun bir senesini ve belkide hatri sayilircasina bir donemini
yakabilecegini hic hayal etmemistim. Bunun yaninda 19 sucsuz insanin daha
hayatini karartip, etrafindaki cankuslarini da hayata kusturebilecegini hic
tahayyul etmemistim. Bizi o gun 8 saat iceride beklettiklerinde sagolsun
herkesi dusunduk. Dusunemedigimiz bir sey daha vardi.
Goklerden
gelen bir karar ile sirf goz boyamak icin listeyi kabartmak adina sucsuz
insanlari da iceriye alacaklarini tahmin etmiyorduk. O 8 saatlik yuzlesme
yetmisti herkese aslinda. Polisler o sogukta ustlerinde tasidiklari agirliktan
sikilmislar ve sirf bu nefretten oturu bizi toplu bir bicimde susuz, yemeksiz birakip
ve tuvaletin de vanasini kapatmislardi. Bu tip davranislari kizilcaboluk’te
gormustuk ama sehrimizin bir sokaginda gormek utandiriyordu. Ara sira nobet
gibi gelen “yeteeeeeeeerrrrr” cigliklarim ile sessizligi kirmak istiyordum. Kendimi
hic bu kadar caresiz hissetmemistim. O an. Sonrasindaki birkac gun her dakika daha
caresiz hissettim.
O gecenin devaminda basimizi yastiga koydugumuzda saat
sabaha karst 4’tu. Sadece sag oldugumuzu
hissettiğimizden oturu birbirimize doyasıya sarildk. Sanki birkac saat once
sirf bana daha yakin olabilmek icin yan koltuğumuza oturan o değilmişcesine
birbirimize sarildik.
Aradan
5 hafta gecti.
Fisegin vurdugu Mehmet Cakir iyilesiyor. Bu arada butu mevzudaki en onemli
konu sorgusuz sualsiz onun sagiligi. Kendisine ailesiyle daha saglikli ve birlikte
mutlu bir hayat diliyorum en samimi duygularimla.
Kalecimiz Ozan ulkenin adalet anlayisina guvenemiyor olsa gerek, hic
olmayan sikayetini geri cekmis. Kendisine de akil, fikir ve kalede bize verdigi
gibi dolu dolu bir guven diliyorum.
Bu velvele icerisinde iki takimi da, en iyi savunma hucumdur
mantelitesiyle beslenmis turk futbolundan hic ders almamis olup, hukmen maglup cezasini
alabildikleri icin ayrica tebrik ediyorum.
Bizim yedigimiz 6 ic saha cezasi ise federasyonun bu maca dair resmi
karar verene kadar harcadigi surenin en buyuk kdv’sidir Altay kulubune. O toplantilarin Izmir’de nerede
ve kimin himayesinde yapildigina bir bakilsin. Odasinda konuya dair toplantilar
yapilan sahsiyetin, hangi minareleri calip uzerlerine tarihin en kalifiye
kiliflarini nasil kapladigina bir baksinlar. Kagit ustunde tarafi oldugu gorunen
o sahsin, Altay’in en buyuk kotulugunu isteyen oldugunu da gunun birinde hayat
gozler onune surer.
Cok uzadi ve en onemli konudan bahsetmedim.
Bu zirvalik icerisinde 19 tane sucsuz
insani iceri aldilar. Fisegi atan kamera tarafindan tam anlasilmadigindan oturu
siyah kapusonunun yaninda yesil serit olanlar da alindi, mactan dort ay once birbirlerinin
tweet’lerini fav’layanlar da alindi, yasamak icin birbirine para yollayanlar da
alindi, ayni havayi soluyanlar da hesabina kesilenleri yasadi.
Bu insanlar hakkinda herhangi bir
somut kanit yok. Ulkenin “istedigimi iceri atarim sana ne lan yarak” duzeninin
vucut bulmus hali bu. baska bir sey degil o yuzden cok buyutulecek bir sey yok.
Agah Bey’in dedigi gibi adalet
baska bir sey hukuk baska bir sey. Kagit ustunde varligini ispatlamaya calisan
hukuk icerideki 19 insani suclu ilan ediyor. Onlarin adaletinin yeri buldugu
gun ben rahat edecegim.
Kime yazar?
Once Altay taraftarina yazar. Biz
nasil bu uc kurusluk tezgahin icine dustuk diye. Sonra benim iyi niyetli
baskanima yazar. Onun icerisindeki iyiligin yuzde biri keske dunyadaki insanlarin
icerisinde olsa. O iyi niyetiyle cogu seyi cozer ve cok guzel cozer ama her seyi
cozemez. Cunku her sey iyi niyetle cozulmuyor. Ayrıca Altay Spor kulübüne hizmet edeler ile ayni kurumu etiket olarak kullananları ayırmak bizim boynumuzun borcu. Çünkü aralarında büyük uçurum var. Liverpool tribunlerinde 90’larin sonunda Heysel’den sonra yazan bir pankart
vardi turkce tabiriyle “adilik gerektiginde asil bir duygudur” diyen. Tatcher,
The Sun vs yani ayni duzen ayni yaptirimi uyguluyordu Liverpool taraftarina
holiganlik ustune. Konunun Liverpool degil de tum ulke oldugunu birkac sene sonra
anladilar. Altay Spor Kulubu herhangi bir formatta dahil oldugu ornegin kotusu
degil anca isigi olur. O icerideki 19 insana dair adalet yerini buldugunda bunu
gosterecek en buyuk gercekliktir.
Cevabini
bilen varsa ben su sorulari hala kendime soruyorum. Cevabima merhem olabilecek hers
eye acigim.
-
Izmir Spor Sube muduru ne durumda?
-
O gun Gursel Aksel stadinda gorev alip Altay taraftarini
iceri sokmakla yukumlu olan birim nerede?
-
Passolig, fisegi atani bulamamis mi?
-
Passolig bunlara yaramiyorsa niye var?
Kime yazdigi cok belli.
Sana da hayatta basarilar goztepe.
Layigini
bul.
5 Mart 2019 Salı
200
5 Aralık 2017 Salı
alsancak
1 Nisan 2017 Cumartesi
104.hafta
4 Eylül 2016 Pazar
sezon acilisi
bugün pederin bir fotografını gördüm facebook’ta.
birileri eski buca stadından havalimanına giden yolda güzel bir meyhane bulsun. hipodrom da olur. orada çok içeceğiz bu sene.
30 Ağustos 2016 Salı
yeşil kırmızı tesbih
- 15 sunflowers please.
- why 15?
- there are only 15 sunflowers here.
21 Haziran 2016 Salı
dostluk
6 hafta bitti. Alti haftanin dordunu dubai’de, birini valideyle londra’da, kalaninin yarisini izmir’de yarisini da istanbul’da gecirdim. Kimi haftasonlari londra’ya gidip dubai’ye geri geldim. O yuzden su gecirdigim zaman diliminde en buyuk yeri kaplayan Dubai’nin yeri de bende baska. Fair share bu hayattaki en onemli terimlerden biridir. Adalet hepimize lazim olacaktir.
18 Mayıs 2016 Çarşamba
kum
28 Nisan 2016 Perşembe
state of mind
İstanbul macerasının üçüncü yılı bitmişti. henüz konunun ne olduğunu anlamamıştım ama çabalıyordum. kendime, kendi kendimi aradığım yolculuk zor geliyordu. ele avuca haftalıktan fazlası geçince arkadaşlarla harcanan paralar, viskiyle yenilen bayat poğaçalar, ortaköy sahilinde sabahı yapılan geceler, sadece okulu uzatıyor diye bütünlemesine çalışmak zorunda olduğum derslerin notlarını fotokopi çektirmek için ailesiyle yaşayan insanlardan istediğim elli kuruşluk tek sayfa borçlar, dia'dan sadece sucuk diye ucuza alınan et parçaları vardı madalyonun gülerken acıtan tarafında. gülen tarafında ise beraberimde kendi çocuksu yollarında gelen arkadaşlarım, aynı yolda tanıştığım yeni dostlarım bir gün karlarla bürünen istanbul yollarında bana gelmeye çalışıyor, diğerinde yumruk yumruğa kavga ediyoruz, küfürün biri bin para. herkes dimdik, aslanlar gibi. evi döşemeye paramız yetmediği için yere attığımız minderler üstünde yeni türkü'den "başka türlü bir şey" dinliyoruz. aşık olduğumuzu sanıyoruz aklımız beş değil yüz beş karış havada. oysa daha aylak adam'ı okumamışız. babalarımız görmesin diye kaldırımda şarap içmekten korkarken iki ay sonra gece yarıları yabancı şişeler açıyoruz yabancı olduğumuz mekanlarda. tek inandığımız gecenin karanlığı. o günlerde varsa var, yoksa yok. ama içinden geleni saklamak asla yok.
günler böyle geçerken, bir yaz akşam üzeri memkelet'in sıcağı tenimde, evimde, içimde beni yakarken, valide bahçedeki çiçekleri sulamak üzereyken, pederin eve gelmesine seneler varken, elimdeki kumanda müzik kanallarını geçerken bir tınıya takılıyorum. sonradan görme yetisini kaybettiğini fark ettiğim ama stevie wonder olmayan bir adama denk geliyorum. "but now i know that i'm doing that best i can" diyor. klibe takılıyorum. o klibe bir yaz takılıyorum. kimi zaman avni'nin arabasında denk geldiğimizde "işte bu şarkı oğlum" diyorum, yuzumuze cesme ruzgari carparken. hangi mecrada olursa olsun o şarkıyı yakaladığımda benim için hayat duruyor. göremeyen o adam için gördüğümü zannediyorum, kendi göremediklerimi görmenin hayalini kuruyorum. bu hayatta bazı seyleri görmek için bazen kör olmak gerektiğini düşünüyorum o zamanlar. belki kör olursam, elimdekileri kaybedersem diğer hislerimin açılacağını ve doğruyu bulacağımın hayalini kuruyorum.
şarkı şöyle devam ediyor.
wake up in the morning and i turn the pages
don't understand what's going down
everybody's acting so outrageous
it's gonna take a lot of love to turn things around
i'm just a man trying to find the reasons why i stand
took some time to realize that i am what i am
and i wanna be rich, i wanna be happy
and live inside a love that shines bright enough to last a lifetime
i wanna be rich, more than a fantasy
ride the winds and climb cause it's all a state of mind
aradan da onbir sene geçiyor.
2016 yılına geliyorum. yavaş yavaş yerleşik hayata geçiyorum. zaman sadece geçmek için var. onun bu konuyla hiçbir alakası yok. zaman insanı değiştirmiyor. sadece kendisine yenik düşürmeye çalıştırıyor. bir çıkarsan denlemin içerisinden o da neye uğradığını şaşırır. zamana bunu yapmak lazım. kendisini zaman gibi hisseden ne varsa çıkarmak lazım. neyse; zamanın gelmişini, geçmişini sikeyim.
2016 yılı güzel. bu yılın nisan ayının 19'unda bir kapıdan içeriye giriyorum. aynı kapıdan daha önce birkaç kez daha girdim. ilk girdiğimde bütün tüylerim diken diken oldu. 1930'lar chicago'sunda bir jazz bara girmiş gibi hissettim kendimi. her bu gerçek olamaz dediğimde, elimi tutan el bu gerçek diye uyandırdı beni. inanılmazdı her anlamda, inanamıyordum. allah belamı versin ki inanamıyordum. sahnenin etrafını geniş bir U şeklinde dönen bir oturma biçimi vardı içeride. sahnenin karşısında yer alan, U'nun yere bakan tarafına doğru sekiz tane yuvarlak masa serpiştirilmişti. U'nun sağlı ve sollu bacaklarında ise tiyatro şeklinde sahneyle beraber başlayıp, yükselerek yukarıya doğru devam eden iki kişinin oturabileceği yan yana altı, üst üstü dört sıra vardı. her sıranın önü masa, koltukları ahşap kaplama üzerine kırmızı deri. burası 30'lar Chicago değilse ancak 2010'ların Londra'sıdır, keşke bir 40 sene kadar önce gelseydin diyen de Ronny Scotts'tan başkası değil.
işte o gün, o kapıdan içeriye en son biz giriyoruz. U şeklindeki oturumun U'sunun en tepesine bizi alıyorlar son ikili olarak. perde kapanıyor, kapılara sürgüler çekiliyor. duyuyoruz. kapıdan içeriye girerken tutuşan eller birbirine sıkıca sarılıp, emin adımlarla kendilerine gösterilen yere doğru ilerliyor, masaya oturuyor, bir şişe şarap söylüyor, arkasına yaslanıyor ve performans başlıyor.
Raul Midon, 2005 yılında albümüne ismini de veren State of Mind isimli şarkıyı söylerken şöyle diyor bir yerinde. kulaklarım canlı canlı duyuyor bu kez.
troubled times lead to healing times
i was sad now I'm feeling fine
it's the taking and the giving that makes this life worth living,
makes this life worth living
o an bitmesin istiyorum doğal olarak. ama artık her şeyin bitebilitesinin olduğunun farkındayım. sorun değil. zaman burada da yenik düşüyor. gelmişini, geçmişi ve geleceğini... bir kere zaman, zamlanan bir an olmasaydı her şey daha güzel olurdu bu hayatta.
artık kardeş mertebesine ulaştığımız Raul Midon aradan gecen onbir seneyi uzaktan izlemiscesine, seksen dakikalık performansinin son beş dakikasını sadece şu üç mısraya ayırarak, bütün içtenliğini görebilenlerin gözleri önüne seriyor.
ride the winds and climb,
spread your wings and fly
cause its all a state of mind
...
2016 yılı.
23 Mart 2016 Çarşamba
Tecavüzcü Devlet
Demokratik yönetimlerde yönetilenler kadar yönetenler de yasalara uymak zorundadır. ben o ülke sınırları içerisinde, zamanının futbol federasyonu başkanının taraflı yönetimine sinirlenip, attığım teşbih dolu bir tweet’ten ötürü çocuk kaçırmakla yargılanıp yanlış hatırlamıyorsam - çünkü o kadar çok unutmaya çalıştım ki - bir yıl on ay hapis cezası yedim. peki sen devlet olarak bir çatı altında bildiğimiz kadarıyla 45 çocuğa tecavüz edildiğini görüp de nasıl buna hiçbir şey yokmuş gibi davranabilirsin? benim elim kolum bırak yüksek yerlerdeki insanlara yetişmeyi, mutfak bankosuna bile uzanamıyorken sen nasıl bana tecavüz edilmesine göz yumuyorsun? beni kaçırsalardı da tecavüz etmeseler miydi? bunun siyaseti ya da herhangi bir görüşü temsil etmesine gerek mi var? inandığınız allah diğer tarafta kapıya geldiğinizde size sormayacak mı “hayırdır sen neye baktın” diye? senin o yaştaki çocuklara öğrettiğin fatiha suresinde "Sırâtellezîne en’amte aleyhim ğayrilmağdûbi aleyhim ve leddâllîn” diye "Bizi doğru yola, nimete erdirdiğin kimselerin, gazaba uğramayanların, sapmayanların yoluna eriştir” şeklinde size yol gösterirken sen bir önceki paragrafta yaptığın gibi yine yanlış kelimeyi seçip en yanlış yola gidiyorsun. kusura bakma beyaz papyonlu adam ama kabul edilmemiştir. artık kabul edilemez.
karşılıklı hak ve ödevlere bağlı olarak temellenmesi gereken devlet birey dengesi hem bireyin hem de devletin varlığının önemli oluşuna ve birinin diğerine feda edilemeyeceği gerçeğine dayanır. dengeyi çoktan kaçırdın, heba ediyorsun ama feda edemezsin. herhangi bir siyasi ideoloji bir insan hayatından daha değerli olamaz. tecavüzün oylanmayı bırak oya sunulacak bir yanı bile olamaz. tecavüz wikipedia’da yazdığı gibidir ve tartışmaya açık değildir. Tecavüz bir insanlık suçu olarak kabul edilir.
12 Şubat 2016 Cuma
you know what i mean?
evrim, tüm canlıların kökenlerini kendilerinden önce yaşamışlara indirgemişken, adaptasyon da doğal seleksiyonda başarılı olmuş organizmayı evrimsel olarak kılmışken, sular ve -sel’ler arasında kendimi bulmaya çalışıyorum hayatımın bu zaman diliminde. hem evrime hem de etrafında dolanan onca gerçeğe ve yalana debisi yüksek bir akış hızıyla karşı koymak zor olabiliyor kimi zaman. karşı koymanın verdiği kudret de adam olanı hem şenlendirirken hem de şahlandırıyor. minimumla, maddi ve manevi anlamda minimumla, kendime yetebilmenin zevkini de şahlanırken topuklarına sıkılan bir AT kıvamında yaşıyorum kimi zaman.
geldiğimden beri zamanı bir kenara bıraktım. yer de zaman ile yeksan. bu yüzdendir kopmaya yüz tutmuş ilişkilerimde insanın gerçekliğine odaklanmam. eğer insanlar gerçekse, ne zaman ne de yer mesafe yaratmaz ilişkilerde. evrimle adaptasyon arasındaki çizgi de insanların kendilerini ne kadar evirecekleri ya da ne kadar adapte olacakları arasındaki ince çizgidedir belki de. delilik ile dahilik arasında diye yediler bizi senelerce. yarrak öyle.
bugün normal bir perşembe değildi. şubat londrasına doğan güneşin elinden geleni ardına koymadan ısıttığı bir güne süzülen gözyaşları ve yalnızlık vardı kimi anlarda. gerçi bunlar hep var. huysuz ve tatlı anlar.
bu şehrin bir eşiği olduğunu hissettim hep. uzak gelen ama hissedilebilirse eğer, aşılabilirse o eşik her şeyin daha kolay olacağına inanıyordum. bir seneye yaklaşan londra maceramda dilimin döndüğü kadarıyla insanlara da bunu anlattım ve çoğuyla hemfikir olduk.
yukarıdaki fotoyu çektiğimde Shoreditch High Street'e doğru dönmeden önceki ışıkların kırmızısında bisikletin üstündeydim. soğuk havaya ve esen rüzgara rağmen içime sıcak bir şey girdi o anda. bereden açık kalan kulaklarımdan, burnumdan, gözlerimden, pantolonumun paçalarından, kazağımın kollarından ve hatta ensemden. kan dolaşımım değişti. yolun kalanında kollarımı iki yana açarak pedal çevirmeye devam ettim. bisikletin direksiyonunu evin sokağına dönene kadar hiç tutmadım. on dakikaya yakın bir süre öyle sürdüm bisikleti. işte tam o anda ilk kez o eşiği hissettim. E.T gibi aya doğru devam edeceğimi bile sandım bir an olsun. o çocukluktan bahsediyorum. o saflıktan, en safından, mutlak gerçekliğin getirdiği, iliklerine kadar kendini hissettiğin, bırak arkana bakmayı ellerini kullanmadığın bir yol bulma biçiminden bahsediyorum.
you know what i mean?


