4 Kasım 2026 Çarşamba

seneidevriye

bugun biraz buruk. bugun seneidevriyesi validenin. icimdeki sessiz cigliklarin, kimseye anlatmadigim ve kimsenin de sormaya yeltenemedigi o tuhaf boslugun, bana yaptigi o madige ragmen oldurmeye yeltenmek istemedigim ambulans soforunu gorusumun birinci senesi. farkinda degilim, zaman gecmis, hayat devam etmis, ben de etmisim bir sekilde. ama nasil bir sene. fuck you'larin her platformda arka arkaya siralandigi, duvarla sinirlanmis her hanede sonsuz debate'lerin dondugu, ingiltere ve turkiye'nin hem mekan hem de zaman ile birbirine karistigi bir sene. baska olumler de gordum bu surecte. olumun terazisinin olmadigini, acinin karsilastirilamayacagini ogrendim. yine de icimde bir yerlerde hala o son gunler. onceleri sesini unutacagimdan cok korkuyordum, artik öldüğünü unutuyorum. en cok da siradan paylasimlarda ozluyorum onu. haftada bir yaptigimiz, bazen 60 saniye bile surmeyen telefon konusmalarinda, ingiliz pasaportumu aldigimda, The Blackfriar'da treni beklerken icitigim pint'in basinda onu arayisimda. Sultanim nasilsin sorusuna aldigim farkli cevaplarda. 

meger insan annesini buyuk anlarda degil kucuk aliskanliklarinda kaybediyormus. bir senede bunu anladim. bugun biraz buruk. kollarimda son nefesini veren insanin son nefesininin sene-i devriyesi. 

dunya donuyor. ben de oyle. don baba donelim. ama iste insan bazen butun bir yili yasayip, tek bir gunu yutkunamiyormus. bugun de o gun sultanim. iyi ki varsin. iyi ki vardin. iyi ki var olacaksin kalbim attigi surece. 

14 Ocak 2026 Çarşamba

valide sultan

Bugün annem yetmiş yaşına basacaktı. Mumları üfleyemediği pastanın üstünde nefesim durdu. Ölüm, insanı birinden ayırmıyor; onu içinin en kalabalık yerine taşıyor. Annem artık yok değil, fazlasıyla var. Her cümlede eksik, her sessizlikte gürültülü. Onu özlemek bir duygu değil bir iklim. Nereye gitsem üzerime yağıyor. özlüyorum ama bu kelime de yetmiyor. Özlemek, sanki onu hâlâ bir yerlerde bekliyormuşum gibi hafif kalıyor. Oysa biliyorum, beklenen bir şey yok artık. İnsan annesini kaybedince büyümüyor aksine çocukluğunun enkazında dolaşıyor ve dolayisiyla kelimeleri de küçülüyor. Ben de bugün az kelimeyle duruyorum. Yetmiş yaşına giremeyen bir anneyle, olduğum yerde duruyorum.

13.01.2026