seneidevriye

bugun biraz buruk. bugun seneidevriyesi validenin. icimdeki sessiz cigliklarin, kimseye anlatmadigim ve kimsenin de sormaya yeltenemedigi o tuhaf boslugun, bana yaptigi o madige ragmen oldurmeye yeltenmek istemedigim ambulans soforunu gorusumun birinci senesi. farkinda degilim, zaman gecmis, hayat devam etmis, ben de etmisim bir sekilde. ama nasil bir sene. fuck you'larin her platformda arka arkaya siralandigi, duvarla sinirlanmis her hanede sonsuz debate'lerin dondugu, ingiltere ve turkiye'nin hem mekan hem de zaman ile birbirine karistigi bir sene. baska olumler de gordum bu surecte. olumun terazisinin olmadigini, acinin karsilastirilamayacagini ogrendim. yine de icimde bir yerlerde hala o son gunler. onceleri sesini unutacagimdan cok korkuyordum, artik öldüğünü unutuyorum. en cok da siradan paylasimlarda ozluyorum onu. haftada bir yaptigimiz, bazen 60 saniye bile surmeyen telefon konusmalarinda, ingiliz pasaportumu aldigimda, The Blackfriar'da treni beklerken icitigim pint'in basinda onu arayisimda. Sultanim nasilsin sorusuna aldigim farkli cevaplarda. 

meger insan annesini buyuk anlarda degil kucuk aliskanliklarinda kaybediyormus. bir senede bunu anladim. bugun biraz buruk. kollarimda son nefesini veren insanin son nefesininin sene-i devriyesi. 

dunya donuyor. ben de oyle. don baba donelim. ama iste insan bazen butun bir yili yasayip, tek bir gunu yutkunamiyormus. bugun de o gun sultanim. iyi ki varsin. iyi ki vardin. iyi ki var olacaksin kalbim attigi surece.