4 Şubat 2018 Pazar

deplasmanda

Zaman geciyor. Zaten baska da bi yarrrrraga yaradigi yok. son cumledeki irite eden kelimeden ziyade r’lerin fazlaligidir beni etkileyen. Dolu dolu. 

Zaman gectikce dogumgunlerinin de bir sey hissettirmedigini hissediyorum. 34 oldum. En cok istedigim 35 olup yolun yarisi siirini okumak. Ilk yari 1, ikinci yari 2 diyebilmek. 

Sabah sine ile ayni evde uyanmanin verdigi bir his var ama o dogumgunune ozgu degil. Her gune ozgu. Hayatimda guvendigim tek sey kapinin kilidi ve o. bugunun sabahinda heyecanlandiran trt kurt’te yayinlanan bir urfa altay maci vardi, one gecip son dakika goluyle kaybettigimiz. Ozet gibi ozet. Futbol, hayat, iliskiler, raki sofralari fark etmez. Bu hayatta bir puana gelenler, maglubiyete razi olurlar. Istersen serefli maglubiyet masturbasyonunda kendini bulabilirsin ama hanene yazilan koca bir sifirdir. koca bir hayati koca bir sifir icin yasamak mi. Yok be haci. O kadar da olmedik. Biz deplasmana cift forvetle cikan insanlardik, nasil olur da dortlu defansin onune iki onlibero koyariz. 

O kadar olmedigim icin, validenin telefon konusmasi sonunda istekte bulundugu kinali kuzum’u 4 kere arka arkaya dinledim. O yuzden onur ile konusmamiz urfa macinin ikinci yarisinin yarisindan fazlasini kaplasa bile kapatmak istemedim. O da istemedi, hissettim. o yuzden dostlarimdan gelen mesajlarda kah gozlerim doluyor, kah guluyorum. Son 34 yilda yaptigim gibi. 

Uzun bir yoldur bence hayat, soundtrack’inin cok saglam olmasi gereken, yol arkadaslarina guvenebilecegin, yolun keyfini surmeni saglayacak nevaleyi bulabilecegin. 

Bundan uc sene once bugun bir dogum sancisi yazmistim. Uzaklastikca yasam kolaylasiyor ama sancisi agir oluyor. Uzun suruyor ve kasilmasi kesilmiyor. 

Simdi uzun bir raki sofrasi kurup gunu batirirken, ince kiyintilar yapip birlikteligin keyfini sururken, farkli hayatlar yasayan insanlarla ama bu ortak paydada paylastigimiz gercekligin de hakkini vererek kadehleri kirarcasina bir serefe yapip, yarin hayatlarimiza devam edip, bugun aslanlar gibi sarhos olabilirdik. 

Ama oyle olmayacak. En azindan bu hep beraber olmayacak. Kesisimi cok dar olan bir kume ile dogu londra’nin guzel bir pubinda elimizde kalanlarla mutlu olup, zamani gecirecegiz. 

Bu bir deplasmana bir puan icin cikmamak tercihidir. 

Zaman geciyor. Baska da bir yarrrrrrrrrrrrrrrrrrraga yaramiyor. Deplasmanda 1 puana razi olmadan, her mac goze hosgelen futbol sergileyip tarafli tarafsiz herkesin saygisini kazanmak lazim. 


cocukken küsersin ama yok vurmadan bilmezsin 

büyüyünce anlar gidersin.



Hiç yorum yok: